Een flatje met een woonkamer, slaapkamer en een keuken: dat was tijdens de wederopbouw het ideale huis voor alleenstaande werkende vrouwen. Ruim zestig jaar geleden werd het gerealiseerd in het Rivierenhuis aan de Kennedylaan in Amsterdam.
In opdracht van woningcorporatie Eigen Haard beschreef ik de geschiedenis en de toekomst van dit gebouw in een aantrekkelijk magazine. Met verhalen over de ontstaansgeschiedenis, interviews met (ex)bewoners en portretten van markante huurders.
Het initiatief
In 1955 richten vijf vrouwen stichting De Schans op om iets te doen aan dat gebrek aan woonruimte voor alleenstaande vrouwen. Ze gaan samenwerken met de Amsterdamse Coöperatieve Onderwijs Bouwvereniging (ACOB), een woningcorporatie voor leraren en leraressen. De ACOB is zeer geïnteresseerd want onder haar leden zijn veel ongehuwde leerkrachten. Samen gaan ze voor een woongebouw voor ‘alleenstaanden en incomplete gezinnen’. Het wordt een tienjarenplan. Op 22 september 1965 is eindelijk de officiële opening van het gebouw met 320 woningen.
De verduurzaming
Zo’n zestig jaar later was het Rivierenhuis aan vernieuwing toe. Eigen Haard koos voor een ingrijpende circulaire renovatie. Het gebouw werd helemaal gestript en de woningen werden met duurzame materialen herbouwd. De uitstraling is weer als nieuw – of misschien zelfs beter. Toen de renovatie voorjaar 2026 helemaal klaar was, kregen alle bewoners het magazine over het Rivierenhuis.
Meer publicaties over het Rivierenhuis
Voor Ons Amsterdam schreef ik een artikel over deze woondroom voor werkende vrouwen.
Naast de historische terugblik schreef ik artikelen over de toekomst. Het artikel Niet slopen maar oogsten bij circulaire renovatie Rivierenhuis verscheen bij NUL20. Najaar 2026 verschijnt een artikel in Aedes Magazine.
